امروز ماموريت به مسجد انجام شد و خدا را شكر مشكلي هم پيش نيومد. يك شال يك متري داشتم كه با خودم گذاشتم توي ماشين و قبل از رسيدن به پاركينگ سرم كردم و چه خوب شد كه سر كردم . اهالي مسجد بد جوري من را ياد گروه هاي فشار و القاعده و اينها مينداختند .

وقتي رسيدم ديدم اون آقايي كه باهاش قرار داشتم كنار اتومبيلش ايستاده . با هم رفتيم نزديك در ورودي و از آقايي كه اونجا بود خواستيم مسيول مسجد را صدا بزنه . فهميديم چندين نفر با اون نام در اون مسجد هستند. خلاصه حسن به تقي و تقي به رضا و رضا به جعفر پيغام و پسغام فرستادند و آخرش مسيول پيداش شد.
در طول اين مدت من داشتم به مسجد نگاه ميكردم . جاي دشمنتون خالي كه چه مسجدي بود . قربون همون كانون امام علي خودمون !
اون آقايي كه با من بود از من پرسيد شما هم همين جا عبادت ميكنيد ؟ گفتم نه ! من ايراني هستم . ( از نظر خودم ايراني بودن افتخار بود . ديگه نميدونم اون آقا چي تو دلش فكر كرد !)
هر كدوم از اون افراد را ميديم ياد سهراب ميفتادم و كلي خنده ام ميگرفت. واقعا انگار اونجا مسابقه ريش بلند كني بود ! ريشها از پنج سانتيمتر بود تا حدود بيست سانتيمتر!
خلاصه كه من با حجاب رفتم و سعي كردم حرمت مسجدشون را نگه دارم . كاش اونها هم خيلي از حرمتها را نگه ميداشتند .

--------------------------
حالا كه بحث مسجد شد خوبه يه نطق ديگه هم بكنم.
يك همكاري داشتم كه تانزانيا بدنيا اومده بود و خيلي هم شيك و مرتب و آراسته ميومد سركار و مذهبش شيعه اسماعيلي بود . يكبار با هم صحبت ميكرديم و گفت هر روز عصر از شركت ميره مسجد و نمازش را ميخونه و بعد ميره منزل .
با تعجب گفتم : روسري ات را كجا ميذاري؟
گفت : روسري؟ ما لازم نيست با حجاب نماز بخونيم . من همين جوري كه هستم نماز ميخونم!
بهش گفتم ميشه من را يه روز ببري مسجدتون ؟
گفت : فقط شيعه اسماعيلي ميتونه وارد مسجد بشه و شما را راه نميدهند .
مدتي گذشت و متاسفانه اين دوست من خواهر جوانش را در يك تصادف رانندگي از دست داد . قرار گذاشتيم كه با همكار ها براي مراسمشون بريم مسجدشون .
بهش زنگ زديم و پرسيديم ميتونيم بيايم مسجدتون ؟ گفت : بله . اين قسمت ميتونين بياين . ولي قسمت عبادت نميتونين !

من اون روز سر تا پا سياه پوشيدم و يك روسري هم گذاشتم توي كيفم .

وارد كه شديم ديدم وااي ! عجب محل كفش كني دارند اينا ! چقدر مرتب ! چه رختكن شيك و مرتبي ! عجب خانم درست و حسابي مسيول تحويل كفش و لباس ها است .
تو اين فكر ها بودم كه ديدم چند تا خادم اومدند سراغمون . همه متحد الشكل لباس پوشيده بودند و همه بي حجاب! هر چهار نفر را يك خادم همراهي ميكرد !
چندين سالن را رد كرديم تا رسيديم به سالن اصلي كه تمام با موكت يكدست سبز فرش شده بود. همه صندلي ها چوبي و از جنس خيلي مرغوب بودند ! خادم ها از انتهاي سالن مهمان ها را مينشاندند و توضيح ميدادن كه روال مراسم به چه صورت است . هيچ كس غير از من مشكي نپوشيده بود . حتي رنگ قرمز هم به وفور ديده ميشد .
همكار من يك دامن آبي و بلوز سفيد پوشيده بود !

به مدت نيمساعت همه با يك آهنگ خيلي زيبا الله اكبر و لااله الا الله را زمزمه ميكرديم و يك خانم و يك آقا هم از ميكرفن اين دو نوا را رهبري ميكردند.
بعد هم با خانمي با صدايي كاملا متفاوت با اون آهنگهايي من شنيده بودم قرآن تلاوت كرد و مرتب اسم اون دختر جوان را بكار ميبرد.

خلاصه كه كلي اين مراسم نظم داشت . بعدشم كه غذا بود ولي ما ديگه مسجد را ترك كرديم .
اصلا عظمت اون مسجد من را مه و مات كرده بود. تازه بعشد فهميديم كه شيعه هاي اسماعيلي حدود شش مسجد عين همين مسجد در تورنتو دارند و تمام اين خادم ها داوطلب هستند و براي كفن و دفن و مراسم هيچ پولي از خانواده متوفي دريافت نميشه . مگر اينكه خودشون بخواهند كمك كنند !

همكارام از من ميپرسيدن مراسم ايرانيها هم همين جوريه ؟ و من دردل ميگفتم : عمرا ! در مسجد ما آقاي مسجد مياد و هر چي دوست داره ميگه و ما هم خودمون را تيكه پاره ميكنيم !